3/4/23

The causes for the French Revolution Wars

 

ENGLISH VERSION

Α favorite reasoning of history teachers in school and in textbooks is the view that the wars of the French Revolution started because of fear of its expansion to other countries. Although this has a basis in fact, it is an extremely simplistic approach. The wars of that period were a mixture of the existing European environment and French politics. As we shall see, it was the European courts that may have been the least keen on war. 


    Initially, in Britain, the fear of rebellion was not very strong. The conditions for its expansion were not very fruitful. In Great Britain there had been 139 years before a revolution when a constitution was established. Besides, the bourgeois in Britain had secured rights against the nobles who never had the privileges of their French counterparts. Sure there were ideological underpinnings, as with Beck, but the polity was too strong to break.  Britain's goal was to expand its colonies in continuation of the wars of the previous years. 


    In Catherine's Russia the nobility had secured considerable power and influence while a bourgeoisie did not exist. The next group, the peasants, were serfs, lived in terrible conditions and were illiterate to learn the ideas of the revolution. The Russian Empire was a relatively new state with different problems and conditions from France. 


          The German states in the Holy Roman Empire were either weak or indifferent to the revolution. The strongest state was Bavaria, while the Palatinate was weakened. They had no reason to rebel, as the current system favored a certain that they had independence. In Austria again the structures were not in place and the main base was foreign populations not necessarily related to Enlightenment ideas. But there was the ''obligation'' to defend Marie Antoinette, nique among the Powers. Also the Austrian Netherlands were in an odd position between France and the United Provinces. Finally for the Germanic area, Prussia was still moving in the sphere of the Great Frederick with his military discipline. Its sole aim was to increase its influence in the Germanic area as well as the Habsburgs. While Prussia, Austria and Russia were more interested in solving the Polish affair by her partition than in dealing with French affairs.


    Spain, I believe, was the only country that would have wanted a war. Although her power had diminished after the Thirty Years' War she still had the status of a great power with her colonies. It was a Bourbon enclave and she had a relatively active bourgeoisie, her interests had been affected by the revolution and her proximity to France caused her anxiety. 


    On the contrary, it was France itself that desired a war. There were royalists, Orléans, Rousseurs, lower bourgeois, artisans and others. This plethora of groups and ideologies led to the need to find a common cause so that they could unite. This did not, of course, prevent local strikes, the most notable being that of Vandea. Also the ideological imprint of the revolution was deep. The Girondins believed in the need to export the revolution and restore the natural boundaries on the Rhine. With the latter being a continuation of the Bourbon foreign policy.It is worth mentioning at the end that exiled nobles in various European courts also played an important role. They had a strong influence on the politicians of the states they were in, and were keen to see a war that would change the political regime and restore their power.


    All in all, we have seen that contrary to popular opinion, the wars of the French Revolution were not the product of fear. The states of Europe had no significant reason to fear a revolution and each had different goals. Which was the reason for their failure. On the other hand, the French were in a belligerent mood. They needed a reason to rally nationally. They had ideological goals and were deeply influenced by the existing French foreign policy.  Therefore, we would say the wars of the period were a French result. The combination of the politics of the French revolutionaries and nobles.  


    But to end on a somewhat ironic note, with the continuous European wars up to 1815 the peoples were exposed to revolutionary ideas. They learned about French ideas and policies and most importantly the policies that were being implemented in Britain. This in turn contributed to the revolutionaries of 1848. Eventually, the export of the revolution succeeded but a few decades later.




Αγαπημένος συλλογισμός καθηγητών της ιστορίας στο σχολείο και σε σχολικά βιβλία είναι η άποψη οτι οι πόλεμοι της Γαλλικής Επάναστασης ξεκίνησαν λόγω φόβου για επέκτασή της στις υπόλοιπες χώρες. Παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο έχει μια βάση είναι μια εξαιρετικά απλουστευμένη προσέγγιση. Οι πόλεμοι της περιόδου εκείνης αποτέλουν ένα μείγμα του υπάρχουντος ευρωπαϊκού περιβάλλοντος και της γαλλικής πολιτικής. Όπως θα δούμε οι ευρωπαϊκές αυλές ήταν αυτές που μπορεί να ήθελαν λιγότερο τον πόλεμο. 

    Αρχικά,  στην Μ. Βρετανία ο φόβος απέναντι στην επάνασταση δεν ήταν πολύ ισχυρός. Δεν υπήρχαν οι δόμες εκείνες για την δημιουργία της. Στην Μ. Βρετανία είχε γίνει 139 πριν επανάσταση όταν και θεσπίστηκε σύνταγμα. Εξάλλου οι αστοί στην Βρετανία είχαν εξασφαλίσει δικαιώματα απέναντι στους ευγενείς οι οποιοί δεν είχαν ποτέ τα προνόμια των γάλλων ομολόγων τους. Σίγουρα υπήρχαν ιδεολογικά ερείσματα, όπως με τον Μπεκ, αλλά το πολτικειακό σύστημα ήταν πολύ ισχυρό για να σπάσει.  Στόχος της Βρετανίας ήταν η επέκταση των αποικιών της σε συνέχιση των πολέμων των προηγούμενων ετών. 

    Στην Ρωσία της Μ.Αικατερίνης οι ευγενείς είχαν εξασφαλίσει σημαντική εξουσία και επιρροή ενώ αστική τάξη δεν υφίσταντο. Η αμέσως επόμενη όμαδα, οι αγρότες, ήταν δουλοπάροικοι και ζούσαν στην σε άθλιες συνθήκες και αγράμματοι για να μάθουν τις ιδέες της επανάστασης. Η Ρωσική Αυτοκρατορία ήταν ένα σχετικά καινούργιο κράτος με διαφορετικά προβλήματα και συνθήκες από την Γαλλία. 

          Τα Γερμανικά κρατίδια στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν είτε αδύναμα είτε αδιάφορα προς την επανάσταση. Το δυνατότερο κρατίδιο ήταν η Βαυρία, ενώ το Παλατινάτο είχε αποδυναμωθεί. Δεν είχαν λόγο να επανστατήσουν, καθώς το παρόν σύστημα ευνοούσε ένα είδος ανεξαρτησίας που είχαν. Στην Αυστρία και πάλι δεν υπήρχαν οι δομές ενώ η κυριότερη βάση της ήταν αλλοεθνείς πληθυσμοί που δεν είχαν απαραίτητα σχέση με τις Διαφωτιστικές ιδέες.     Αλλά υπήρχε η ''υποχρέωση'' για την υπεράσπιση της Μαρίας Αντουανέτας. Μοναδική ανάμεσα στις Δυνάμεις. Τέλος για τον Γερμανικό χώρο, η Πρωσία κινούνταν ακόμα στην σφαίρα του Μεγάλου Φρειδερικού με την στρατιωτική πειθαρχία. Μοναδικός της στόχος ήταν η αύξηση της επιρροής της στον Γερμανικό χώρο όπως και τον Αψβούργων. Ενώ η Πρωσία, η Αυστρία και η Ρωσία ήθελαν περισσότερο να λύσουν την Πολωνική υπόθεση με τον διαμαλισμό της παρά να ασχοληθούν με τις γαλλικές υποθέσεις.

    Η Ισπανία, πιστεύω, ήταν η μοναδική χώρα που θα επιθυμούσε έναν πόλεμο. Παρότι η δύναμή της είχε μειωθεί μετά τον Τριακνταετή πόλεμο είχε ακόμη το status μια μεγάλης δύναμης με τις αποικίες της. Ήταν βουρβονικός θύλακας και οι Ισπανικές Κάτω Χώρες ήταν σε περίεργη θέση ανάμεσα σε Γαλλία και Ενωμένες Επαρχίες. Είχε μια σχετικά δραστήρια αστική τάξη, τα συμφεροντά της πλήττονταν από την επανάσταση και η γειτνίαση της με την γαλλία της προκαλούσε ανυσηχία. 

    Αντίθετα η ίδια η Γαλλία ήταν αυτή που επιθυμούσε έναν πόλεμο. Υπήρχαν Βασιλικοί,Ορλεανιστές, Ρουσσιστές, κατώτεροι αστοί, τεχνίτες και άλλοι. Αυτή η πληθώρα ομάδων και ιδεολογιών οδηγούσε στην ανάγκη εύρεσης ενός κοινού σκοπού για να μπορέσουν να ενωθούν. Αυτό βέβαια δεν απέτρεψε τοπικές εξεργέσεις με κορυφαία αυτή της Βανδέας. Επίσης το ιδεολογικό αποτύπωμα της επανάστασης ήταν βαθύ. Οι Γιρονδίνοι πίστευαν στην ανάγκη εξαγωγής της επανάστασης και στην επαναφορά των φυσικών συνόρων στον Ρήνο. Με το τελευταίο να αποτελεί συνέχεια της εξωτερικής πολιτικής των Βουρβόνων.Αξίζει να αναφέρουμε στο τέλος ότι σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι εξόριστοι ευγενείς σε διάφορες ευρωπαϊκές αυλές. Αυτοί επηρέαζαν έντονα τους πολιτικούς των κρατών που βρίσκονταν και επιθυμούσαν διακαώς έναν πόλεμο που θα αλλάζε το πολιτεικό καθεστώς και θα επανέφερε την δύναμή τoυς.

    Συνολικά, είδαμε ότι αντίθετα με την ευρεία απόψη οι πόλεμοι της Γαλλικής επανάστασης δεν ήταν προϊόν φόβου. Τα κράτη της Ευρώπης δεν είχαν σημαντικό λόγο να φοβούνται μια επαναστάση ενώ και οι στόχοι τους καθενός ηταν διαφορετικοί. Κάτι που αποτέλεσε και αιτία της αποτυχίας τους. Από την άλλη οι Γάλλοι είχαν πολεμική διάθεση. Χρειαζόντουσαν έναν λόγο για να συσπειρωθούν εθνικά. Είχαν ιδεολογικούς σκοπούς και επηρεάστηκαν βαθύτατα από την υπάρχουσα γαλλική εξωτερική πολιτική.  Επομένως, θα λέγαμε  οι πόλεμοι της περιόδου ήταν γαλλικό αποτέλεσμα. Ο συνδυασμός της πολιτκής των γάλλων επαναστατων και ευγενών.  

    Άλλα για να κλείσουμε με έναν κάπως ειρωνικό τόνο, με τους συνεχείς ευρωπαϊκούς πολέμους έως το 1815 οι λαοί ήρθαν σε επαφή με τις επαναστατικές ιδέες. Έμαθαν για τις γαλλικές ιδέες και πολιτικές και κυριότερα για τις πολιτικές που εφαρμόζονταν στην Βρετανία. Αυτό με την σειρά του συνέβαλε στις επαναστασείς του 1848. Τελικά, η εξαγωγή της επανάστασης πέτυχε με μερικές δεκαετίες καθυστέρηση.  

18/2/23

Is it the first or the second World War?

ENGLISH VERSION 

In the first half of the 20th century the two biggest wars in history occured. The first and the second World War. Two separate war with extensive damage and impact on world history. However, it is right that we should consider these two as separate when we study them. It is widely accepted that they are linked, but in this case I am referring to the fact that these two events can be seen as one. In other words, they are another thirty-year war with a period of peace in between.

    This view is supported if we look at the causes of the second war. The rise of Nazism and fascism can be seen as a result of the crash in 1929. Sensible thinking, but we must not forget that the fascist rise in Italy had been taking place since 1922. It may be the΄29 crash itself. With this nationalist movements were strengthened throughout the world and countries were sunk into inward-looking. The already weak international structure took anoter hit. But the crash again does not seem possible on its own. There was an economic crisis in Germany until 1924, while nationalism did not disappear into any European country. Example for is the civil war in Spain and the wars immediately after the WWI in eastern European. While in Japan nationalism and militarism are a complex case starting in the mid-19th century. Even anti-Semitic and anti-Bolshevism already existed in many parts of Europe and the United States. The 1929 alloy was a accelerator for all this.

    Another cause has been argued that it was the very Treaty of Versailles along with the other treaties. This is partly accurate. But I do not think it applies to the conditions imposed on Germany. In other words, the granting of territories, the restriction of the army and the Article on taking responsibility. In my opinion, this cannot be supported because the Treaty had been able to work for a decade. Only after the Nazis took over power and with their propaganda did that took considerable proportions. In fact, we can see the connection here, as this was accelerated by the '29 alloy.

    However, the treaty conceals both the underlying causes of the second World War and its direct link with the first one. Quite simply, the building of a nw international system failed after the first war. Why? Because it was based on the diplomacy of the old regime. Because he did not give Germany a place as a great power. Same for the Soviet Union. Because it would not work when the two largest and most powerful States (USA, Soviet Union) and the West European counterpart (Germany) did not participate in any agreement made in the decades of 20 and 30. For example, that of Locarno. Any agreement at that time was unworkable as it was only through the participation and initiatives of France. Finally, the nationalist demands were also not resolved, for example with retention of German minorities in the Czech Republic and Poland.     And now, we finally come to the link with the first World War. The causes of the first conflict are those of the second. Diplomacy with practices the old regime, lack of effective complicity, non-participation of strong states, lack of support for democratic institutions, unanswered nationalist questions, empty agreements. All of this helped to maintain and strengthen political ideologies which were further strengthened and accelerated by the 1929 crash and even by veterans of the first World War (see Mussolini's methods).

My arbitrary opinion is that the main cause of the second world war is the rise of communism and the Red Scare that followed. The causes of these are in turn another complex issue that spans through many decades. Both of these came in conjunction with the rise of anti-Semitism, the unstable international environment and the crash of 1929.     Instead of an epilogue I woulde say this. In a hypothetical scenario in which the crash did not happen or was on a smaller scale, the second World War would either happen later or give time to change the international scene in order to achieve peace.


Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα πραγαμοτοποιήθηκαν οι δυο μεγαλύτεροι πόλεμοι στην ιστορία. Ο Πρώτος και Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Δύο ξεχωριστές πολεμικές αναματρήσεις με ανυπολογιστές ζημιές και επιπτωσείς στην παγκόσμια ιστορία. Ωστοσώ είναι σωστό να βλεπούμε τα δύο αυτά γεγονάτα ως ξεχωριστά από πλευράς μελέτης. Είναι ευρέως αποδεκτό ότι συνδέονται αλλά στην προκειμένη περίπτωση αναφέρομαι στο γεγονός ότι μπορεί αυτά τα δύο γεγονότα να μην παρά ένα. Δηλαδή, αποτελούν έναν άλλον Τριακοντετή πόλεμο με μια περίοδο 20ετούς ηρεμίας.

    Αυτή η άποψη βρίσκει στηρίγματα εάν εξετάσουμε τα αίτια του δεύτερου πολέμου. Μπορεί να θεωρηθεί η άνοδος του ναζισμού και του φασισμού ως αποτέλεσμα του κραχ το 1929. Λογικός συλλογισμός αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι  φασιστική άνοδος στην Ιταλία συνέβει ήδη από το 1922. Μπορεί να είναι το ίδιο το κραχ του΄29. Με αυτό εθνικιστικά κινήματα ενισχύθηκαν σε όλον τον κόσμο και χώρες βυθίστηκαν στην εσωστρέφεια. Το ήδη ασθενές διεθνές οικοδόμημα απουδυναμώθηκε περαιτέρω. Ωστόσω και πάλι το κραχ δεν φαίνεται δυνατό από μόνο του. Οικονομική κρίση στην Γερμανία υπήρχε έως το 1924 ενώ ο εθνικισμός δεν έπαψε να υπάρχει σε καμία ευρωπα'ι'κή χώρα. Παράδειγμα ο εμφύλιος στην Ισπανία και οι πόλεμοι αμέσως μετά τον ΑΠΠ στην ανατολική ευρωπή. Ενώ στην Ιαπωνία ο εθνικισμός και ο μιλιταρισμός είναι μια σύνθετη περίπτωση που ξεκινάει από τα μέσα του 19ού αιώνα. Ακόμη, και ο αντισημητιμσός και αντι-μπολσεβικισμός υπήρχαν ήδη σε πολλά μέρη της Ευρώπης και στις Η.Π.Α. Το κραχ του 1929 αποτέλεσε έναν επιταχυντή για όλα αυτά  

    Άλλη αιτία έχει υποστριχθεί ότι ήταν η ίδια η συνθήκη των Βερσαλλιών μαζί με τις υπόλοιπες συνθηήκες. Αυτό είναι εν μέρει ακριβές. Δεν νομίζω ότι ισχύει αναφορικά με τους όρους που επιβλήθηκαν στην Γερμανία. Δηλαδή η παραχώρηση εδαφών, ο περιορισμός στου στρατού και το άρθρο για την ανάληψη ευθύνης. Αυτό δεν μπορεί να στηριχθεί, κατά τη γνώμη μου, γιατί  συνθήκη μπόρεσε να λειτουργήσει για μια δεκαετία. Μόνο μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ναζί και με την προπαγάνδα τους κάτι τέτοιο πήρε σημαντικές διαστάσεις. Μάλιστα, βλέπουμε εδώ και την σύνδεση, καθώς κάτι τέτοιο επιταχύνθηκε λόγω του κραχ του '29. 

    Όμως, στην συνθήκη κρύβονται και οι βαθύτερες αιτίες του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου όσο και και η άμεση σύνδεσή του με τον πρώτο. Πολύ απλά το οικοδόμημα μέτα τον πρώτο πόλεμο απέτυχε. Γιατί? Γιατί βασίστηκε στην διπλωματία του Παλαιού Καθεστώτος. Γιατί δεν έδωσε άμεσ θέση στην Γερμανία ως Μεγάλη Δύναμη. Όπως και στην Σοβιετική Ένωση. Γιατί δεν θα λειτουργούσε όταν τα δύο μεγαλύτερα και ισχυρότερα κράτη ( Η.Π.Α, Ε.Σ.Σ.Δ) και το αντίστοιχο της Δυτικής Ευρώπης ( Γερμανία), δεν συμμετείχαν σε οποιαδήποτε συμφωνία έγινε τις δεκαετίες του 20 και του 30. Παραδείγματος χάρη αυτή του Λοκάρνου. Οποιαδήποτε συμφωνία εκείνης της περιόδου ήταν ανεφάρμοστη αφού γινόντουσαν μόνο με την συμμετοχή και τις πρωτοβουλίες της Γαλλίας. Τέλος, ούτε οι εθνικιστικές απαιτήσεις επιλυθηκαν όπως με την διατήρηση Γερμανικών μειονοτήτων στην Τσεχία και στην Πολωνία.

    Και εδώ επιτέλους ερχόμαστε στον συνδετικό κρίκο με τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι αιτίες διαμάχης του πρώτου είναι οι ίδιες με αυτές του δευτέρου. Διπλωματία με κανόνες Παλαιού καθεστώτος, αδυναμία ουσιαστικής συνενώησης, μη συμμετοχή δυνατών κρατών, αδυναμία στήριξης δημοκρατικών θεσμών, αναπάντητα εθνικιστικά ερωτήματα, κενές συμφωνίες. Όλα αυτά συνέβαλλαν στην διατήρηση μαι ενίσχυση πολιτικών ιδεολογιών που ενισχύθηκαν και επιταχύνθηκαν περαιτέρω από το κραχ του 1929 αλλά ακόμα και από βετεράνους του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου( βλέπε μελανοφόρους του Μουσολίνι). 

       Δική μου αυθαίρετη γνώμη είναι ότι η κυρία αιτία του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου είναι η άνοδος του κομμουνισμού και ο Κόκκινος Φόβος που ακολούθησε. Οι αιτίες αυτών με την σειρά τούς είναι ένα άλλο περίπλοκο ζήτημα πολλών δεκαετιών. Και αυτά τα δύο ήρθαν σε συνδυασμό με την άνοδο του αντισημιτισμού, του ασταθούς διεθνούς περιβάλλοντος και του κραχ του 1929. 

    Αντί επιλόγου, σε ένα υποθετικό σενάριο όπου το κραχ δεν συνέβαινε ή ήταν μικρότερης κλίμακας ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είτε θα συνέβαινε αργότερα είτε θα έδινε χρόνο για την μεταρύθμιση του διεθνούς πεδίου για την επίτευξ της ειρήνης. 

23/1/23

Η αξία της Αρχαίας Σπάρτης και η κατανόση της Αρχαιότητας

ENGLISH VERSION   

The historiography of classical Greece has been dominated by the dipole between Sparta and Athens. In particular, the oligarchic Sparta and the democratic Athens. Militarized Sparta and cultural Athens. And other such nice adjectives. But the prevalence of this dipole has created significant problems in the understanding of antiquity. In this constant comparison usually Athens is favored due to democracy and cultural achievements. Certainly these are basic foundations of the modern world, but this sidelines the long-standing value of Sparta.

 Sparta, like Athens, had a developed system of administration and polity, which can even be described closer to Platonic thought than Athenian democracy. Sparta's regime was based on dealing with external dangers. The ephors were the highest administrative lords with a specific term. Then there were the legislature-advisory bodies of Apella, composed of all free men, and the Senate, whose members were elected by Apella. So far we observe small differentiations in relation to Athens. The ephors came from the ranks of the free Spartans, that is, those who had land who usually constituted the largest part of the population. While, as we all know, kings had a predominantly ceremonial and military character with few exceptions over the centuries. 

Also, it should be noted that in terms of rights in the various social groups in Sparta the situation was closer to modern data. Although this may be an arbitrary claim. Women were able to go to school, play sports, move freely and not be confined to the home. Due to the intense military employment of the men they had an important say in political and economic matters. And even the enslavement of the helots has a relevant legal basis. The fields were cultivated and managed by the helots who handed over a significant part of their production to their lords. For exchange they got food and shelter. This is superficially reminiscent of the feudal system of the Middle Ages. Of course, this does not mean living in good conditions. In addition, there were also phenomena of social mobility by the helot class. Whether that meant freedmen or descendants from mixed marriages. Regarding the second, the most detailed example is Lysander, the general who won the Peloponnesian War, being a mothax.

Still, the Spartan system was one of my first to be described as social. Meaning by this that there were forms of welfare and care for citizens. There was an education system that took care of the proper education of young people. While, there was also care for the help of soldiers-civilians and widows. Sparta was a model a social state, although it was the result of a military regime. 

On the other hand, the argument for the cultural achievements of Athens is put forward. It was there that ancient tragedy, philosophy were born, and important works were created. This is something that cannot be denied. But what may be is that Sparta was only a military machine. Until before the Second Messinian War, the cultural heart of Greece was in Sparta. There were important festivals for various deities. While a Spartan was also one of the most important poets of archaic Greece, Tyrtaeus. Finally, I would like to note that the Spartan cuisine far surpassed that of Athens. It has been estimated that the Spartans consumed, being in constant war readiness, around 4000 to 5000 calories per day. Their meals included every kind of delicacy. Besides, the regions of the Peloponnese are famous for the variety of their products. Whereas, the famous black broth is probably nothing more than a sauce they used.

    We have seen, therefore, that Sparta is more than what is presented to it. It had a complex administrative organization with multiple layers with the ultimate goal of having equality, protection and security. Certainly a conservatist society. But with interesting virtues and achievements worth exploring. And therein lies the problem. The whole antiquity is understood in the light of Athens. Unquestionably a force that influenced her deeply but only one piece in the Greek puzzle. The Greek world was a world of constant interaction and thought.Whether it is called Sparta or Corinth. Ideas and people were constantly moving. Perhaps this is her biggest lesson after all. 


Στην ιστοριογραφία της κλασσικής Ελλαδός έχει κυριαρχίσει το δίπολο μεταξύ Σπάρτης και Αθήνας. Ειδικότερα, η ολιγαρχική Σπάρτη και η δημοκρατική Αθήνα. Η στρατοκρατούμενη Σπάρτη και η πολιτισμική Αθήνα. Και άλλα τέτοια ωραία επίθετα. όμως αυτή η επικράτηση του διπόλου έχει δημιουργήσει σημαντικά προβλήματα στην κατανόηση της αρχαιότητας. Καθώς σε αυτήν την διαρκής σύγκριση συνήθως η Αθήνα ευνοείται λόγω της δημοκρατίας και των πολιτισμικών επιτευγμάτων. Σίγουρα αυτά αποτελούν βασικά θεμέλια του σύγχρονου κόσμου αλλά παραγκωνίζεται έτσι η πολύχρονη αξία της Σπάρτης.

    Και η Σπάρτη, όπως η Αθήνα, είχε ένα ανεπτυγμένο σύστημα διοίκησης και πολίτευμα, το οποίο μάλιστα μπορεί να χαρακτηριστεί πιο κοντά στη πλατωνική σκέψη από την Αθηνα'ί'κή δημοκρατία. Το ολογαρχικό πολίτευμα της Σπάρτης βασιζόταν στην αντιμετώπιση των εξωτερικών κινδύνων. Οι έφοροι ήταν οι ανώτατοι διοικητικοί άρχοντες με συγκεκριμένη θητεία. Μετά ήταν τα νομοθετικά-συμβουλευτικά σώματα της Απέλλας, που απαρτίζοταν από όλους τους ελεύθερους άνδρες, και την Γερουσία, τα μέλη της οποίας εκλέγοταν από την Απέλλα. Μέχρι εδώ παρατηρούμε μικρές
διαφοροποιήσεις σε σχέση με την Αθήνα. Οι έφοροι προέρχοταν από τις τάξεις των ελεύθερων Σπαρτιατών, δηλαδή όσους είχαν κλήρο που αποτελούσαν συνήθως το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Ενώ, όπως όλοι γνωρίζουμε οι βασιλιάδες είχαν κατά κύριο λόγο τελετουργικό και στρατιωτικό χαρακτήρα με λίγες εξαιρέσεις ανά τους αιώνες. 

    Επίσης, πρέπει να σημειωθεί ότι από πλευράς δικαιωμάτων στις διάφορες κοινωνικές ομάδες στην Σπάρτη η κατάσταση ήταν πιο κοντά στα σύγχρονα δεδομένα. Αν και αυτός μπορεί να είναι ένας αυθαίρετος ισχυρισμός. Οι γυναίκες είχαν την δυνατότητα να πηγαίνουν σχολείο, να αθλούνται, να κυκλοφορούν ελεύθερα και να μην περιορίζονται στο σπίτι. Λόγω της έντονης στρατιωτικής απασχόλησης των ανδρών είχαν σημαντικό λόγο σε πολιτικά και οικονομικά ζητήματα. Ενώ, ακόμη, και η υποδούλωση των ειλωτών έχει μια σχετική νομική βάση. Τα χωράφια καλλιεργούνταν και διαχειρίζονταν από τους είλωτες οι οποιοί παρέδιδαν ένα σημαντικό μέρος της παραγωγής στους άρχοντες. Προς ανταλλαγή είχαν τροφή και στέγη.. Αυτο θυμίζει επιφανειακά το φεουδαρχικό σύστημα του Μεσαιώνα. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει καλές συνθήκες διαβίωσης. Επιπλέον, υπήρχαν και φαινόμενα κοινωνικής κινητικότητας από την τάξη των ειλωτών. Είτε αυτό σήμαινε απελεύθερους είτε απογόνους από μεικτούς γαμούς. Σχετικά με το δεύτερο το πιο τράνο παράδειγμα αποτελεί ο Λύσανδρος, ο στρατηγός που κέρδισε το Πελλοπονησιακό πόλεμο, όντας μόθαξ.

    Ακόμη, το σύστημα της Σπάρτης ήταν από τα πρώτα μου μπορεί να χαρακτηριστεί κοινωνικό. Εννοώντας με αυτό ότι υπήρχαν μορφές πρόνοιας και φροντίδας για τους πολίτες. Υπήρχε εκπαιδευτικό σύστημα που φρόντιζε για την σωστή διαπαιδαγώγηση των νέων. Ενώ, υπήρχε και μέριμνα για την βοήθεια των στρατιώτων-πολιτών και των χηρών. Η Σπάρτη ήταν ένα πρόπλασμα κοινωνικού κράτους αν και απότοκος στρατιωτικού καθεστώτος. 

    Από την αλλή μέρια, προτάσσεται το επίχειρημα για τα πολιτιστικά επιτεύγματα της Αθήνας. Εκεί γεννήθηκε η αρχαία τραγωδία, η φιλοσοφία και φιλοτεχνήθηκαν σημαντικόατα έργα. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.
Αυτό όμως που μπορεί είναι ότι η Σπάρτη ήταν μόνο μια στρατιωτική μηχανή. Μέχρι και πριν τον Β΄ Μεσσηνιακό πόλεμο η πολιτισμική καρδιά της Ελλάδος χτυπόυσε στην Σπάρτη. Γινόντουσαν σημαντικές εορτές για διάφορες θεότητες. Ενώ Σπαρτιάτης ήταν και ένας από τους πιο σημαντικούς ποιητές της αρχαϊκής ελλάδος, ο Τυρταίος. Τέλος, θα ήθελα να σημειώσω ότι η Σπαρτιατική κουζίνα ξεπερνούσε κατά πολύ αυτή των Αθηνών. Έχει υπολογιστεί ότι οι Σπαρτιάτες κατανάλωναν, όντας σε συνεχή πολεμική ετοιμότητα, γύρω στις 4000 με 5000 θερμίδες ημερισίως. Τα γεύματα τους περιελάμβαναν κάθες είδους έδεσμα. Εξάλλου οι περιοχές της Πελλοπονήσου φημίζονται για την ποικιλία των προϊόντων τους. Ενώ, ο περίφημος μέλανας ζωμός είναι πιθανόν να μην ήταν τίποτα παραπάνω από μια σάλτσα που χρησιμοποιούσαν.

    Είδαμε, επoμένως, ότι η Σπάρτη είναι πιο πολλά παράπανω από αυτό που την παρουσιάζουν. Είχε μια σύνθετη διοικητική οργάνωση με πολλαπλά στρώματα με απώτερο στόχο την ύπαρξη ισότητας, προστασίας και ασφάλειας. Σίγουρα μια συντηριτική κοινωνία. Αλλά με ενδιαφέρουσες αρετές και επιτεύγματα που αξίζει να εξερευνηθούν. Και εδώ εγκειται το πρόβλημα. Ολόκλήρη η αρχαιότητα κατανοείται υπό το πρίσμα στης Αθήνας. Αδιαμφησβήτα μια δύναμη που την επήρέασε βαθύτατα αλλά ένα μόνο κομμάτι στο ελληνικό παζλ. Είτε αυτό λέγεται Σπάρτη είτε Κόρινθος. Ο ελληνικός κόσμος ήταν κόσμος διαρκούς αλληλεπίδρασης και σκέψης. Ιδέες και άνθρωποι μετακινούνταν συνεχώς. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μάθημα της. 

Popular Posts

Blog Archive